Obserwatorzy
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą fotografia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą fotografia. Pokaż wszystkie posty
czwartek, 15 czerwca 2017
Kwiaty w ceramice...
Lato nadchodzi, a wraz z nim, u mnie budzi się jeszcze większa potrzeba koloru. Od kilku dni wpadłam w amok przerabiania starej garderoby. Farbuję sukienki, których kolor mi się znudził . Na niektórych coś maluję, naszywam, słowem totalny recykling:):)
Mam nadzieję, że te które zostaną w starej postaci odmieni trochę biżuteria:)
Jak to w ceramice, nie do końca, tak wyobrażałam sobie efekt końcowy, ale ten który jest zaakceptowałam:):)
To jedne z ostatnich wyszkliwionych prac. Przerwa wakacyjna i czas szukania inspiracji....
A żeby nie było do końca ceramicznie, to jeszcze kilka fotek z natury:
Świat jest piękny!! A to piękno w zasięgu naszego wzroku, tylko trzeba oderwać wzrok od ekranu telefonu i już!:):)
Serdeczności dla Was!!:):)
poniedziałek, 3 kwietnia 2017
Zanikanie...
Przetrzymałam trochę bukiet, który dostałam od M. z okazji Dnia Kobiet. Nie z wszystkimi kwiatami się to udaje. Ale większość z czasem całkowicie się zmienia. Subtelnieją, stają się takie eteryczne i niemal transparentne. Zawsze z przyjemnością obserwuję ten proces. I czasami zatrzymuję w kadrze aparatu.
***
poniedziałek, 18 kwietnia 2016
Gdańsk
Jakiś czas temu, udało nam się z Moją Połową, wyrwać na kilka dni do Gdańska. Mimo, że pogoda nie była jeszcze wiosenna, pobyt uważam za wyjątkowo udany. Pogoda sprawiła, że prawie w ogóle nie było ludzi. Na plaży w Sopocie pustka. Można było w spokoju spacerować i napawać się widokiem. W miejscach, w których w sezonie maszeruje się w tłumnej procesji, teraz byliśmy prawie sami. To miasto zasługuje na czas i spokojne delektowanie się jego pięknem. W lecie tego nie doświadczycie:). Mimo nie najlepszego światła zrobiłam sporo zdjęć. Trochę Was nimi ponudzę:)
Dla mnie to okazja, by jeszcze raz powspominać sobie fajne chwile:).
niedziela, 6 grudnia 2015
A takie tam...
Miniony tydzień, to kilka ważnych dla mnie rozmów. Takich o życiu , jego początku i przemijaniu, nie zawsze pięknie.
Zajmuję się (czasami) doradztwem laktacyjnym i mam niewątpliwą przyjemność obserwować mamy w trakcie karmienia piersią. Zawsze ma to dla mnie jakiś mistyczny wymiar. Nowe życie, które walczy o swoje. Jednocześnie błogi wyraz twarzy dziecka i matki połączonych jakąś niewidoczną nicią wzajemnego oddania. Często widzę też ból i łzy mam, które mimo cierpienia robią wszystko by karmić. Siła Nowego Życia, które jest absolutnie najważniejsze.
I samotność ludzi starych. Też z racji zawodu, słyszę opowieści matek, których dzieci wyjechały po lepsze za granicę. Powszechne u nas ostatnio zjawisko. Młodzi wyjeżdżają, rodzice najczęściej zostają. Póki mogą jeżdżą pilnować dzieci, pomagają urządzić się w tym Nowym świecie i...wracają. Zaczynają się choroby, niedołężność. Dobre rady płyną przez słuchawki telefonów, ale z problemem tu na miejscu muszą się zmierzyć sami. Nie ma kto zawieść do lekarza, kupić recepty, nie mówiąc już o zrobieniu obiadu. Gubią się w tym "szybkim świecie". Mam przed sobą taką płaczącą starą kobietę, i widzę jednocześnie tą z dzieckiem przy piersi.
Przemijanie bez znieczulenia.
Tydzień temu obejrzałam niezwykły film "Sól Ziemi" Wima Wendersa. Piękna opowieść o niezwykłym człowieku: Sebastiano Salgado, który większość swojego życia spędził podróżując po świecie i fotografując ludzi często w dramatycznych dla nich momentach. Fantastyczne zdjęcia, które wzruszają, paraliżują dramatyzmem, przerażają i zachwycają, zapierając dech w piersiach. Przede wszystkim to film o CZŁOWIEKU w bardzo szerokim znaczeniu:mieszkającym na różnych szerokościach geograficznych, ukształtowany przez naturę i warunki geopolityczne, ale także o człowieku opętanym nienawiścią, rządzą władzy, chęcią dominacji...
W kontrze: świat zwierząt i przyroda, które są balsamem na poharataną okrucieństwem ludzkich czynów duszę. Małość i Wielkość człowieka.
To tyle moich refleksji w tym czasie przedświątecznego szaleństwa pozbawionego często czasu na myślenie.
Oby nas ten wirus nie dotknął, a Czas Oczekiwania na święta, był mądrze wykorzystany:). Sobie i Wam z całego serca tego życzę:)
Ilustracją do tego postu są moje zdjęcia. Usuwałam jesienią kwiaty z donic i zachwycił mnie ten niewidoczny dla oczu świat "podziemny":)
***
Subskrybuj:
Posty (Atom)


















































