Obserwatorzy

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą film. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą film. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 26 lutego 2017

Leniwe przedpołudnie i dwie "stare sukienki w nowych szatach:):)



 Dopiero niedawno miałam okazję wreszcie zobaczyć film: "Moje córki krowy". Zatrzymał mnie. Po moich, nie tak dawnych, osobistych doświadczeniach, szczególnie mocny w przekazie. Zachwycił mnie tym, że mimo trudnego tematu, można było go opowiedzieć w taki sposób. Człowiek śmieje się, chociaż czasami przez łzy. Nic tu nie jest podkolorowane , za to absolutnie pozbawione nadęcia i patosu.  Piękny film o  relacjach , emocjach, pożegnaniach ostatecznych ...
 No i cudowna gra aktorów, wszystkich bez wyjątku!
Zależało mi, by film obejrzał mój M., bo chciałam o nim pogadać. O filmie, znaczy się:). Nie byłam jednak w stanie obejrzeć go w tak krótkim czasie, po raz drugi.
 M. oglądał więc zapodany temat, a ja w tym czasie malowałam. Tym razem na sukienkach.
Wiosna idzie niechybnie, bo coraz silniej czuję potrzebę jakiejś zmiany:).  Nic ostatnio w sklepach mi się nie podoba ( a propos tej zmiany:)), no to odrobinę poprzerabiałam dwie stare sukienki.
W dwóch różnych technikach własnych;)







 A tu trochę poszalałam z kolorem;)



Dawno już tego nie robiłam, ale chyba wrócę:) Dużo radochy!:):)

A M. obejrzał film i przez godzinę nie wydał z siebie głosu (też tak miałam:)). I to właściwie wystarczyło mi zamiast długiej rozmowy.

***

czwartek, 2 lutego 2017

Bez tytułu:):)



Na chwilę dzisiaj Przez grubą warstwę smogu, przebiło się słońce i pomyślałam, że to już przedsmak wiosny. Naiwna!:)  Wieczorem z telewizora popłynęła mrożąca krew w żyłach informacja, że nadciąga zimny front i temperatura spadnie do minus dwudziestu. Udałam ,że nie słyszę.
Tęsknię za kolorem. Dlatego dziś u mnie na blogu kolor i duużo błękitu:):)
Ale zanim zarzucę Was zdjęciami:):), króciutka recenzja:)
Byłam  w tym tygodniu na dwóch różnych, ale równie wartych obejrzenia, filmach.
"Powidoki" A. Wajdy, o których czytałam takie sobie recenzje jeszcze zanim film pojawił się w kinach. Sprawdziłam. Film, moim zdaniem, ze wszech miar godny polecenia. Poruszający, przygnębiający, smutny, ale trzeba go zobaczyć. Warto może wcześniej trochę sobie poczytać o Strzemińskim artyście, ale także o człowieku, jego skomplikowanej, delikatnie mówiąc relacji z Katarzyną Kobro, i tym wszystkim, co sprawiło, że u kresu swojego życia dokonał takich, a nie innych wyborów.  Linda w roli Strzemińskiego cudowny! Rola jego życia, chociaż pamiętam, że równie silne wrażenie zrobił na mnie dawno temu w "Matce Królów". Zresztą zawsze robi na mnie wrażenie:)
Drugi film, To "Sztuka Kochania. Historia Michaliny Wisłockiej". Opowieść o  silnej, bezkompromisowej kobiecie, opowiedziana z czułością , poczuciem humoru i niezwykłą dbałością o szczegół. Cudnie oddana atmosfera tamtych czasów. Te fryzury, ciuchy wnętrza!:):)
Polecam gorąco!:).
Jak nadejdą mrozy biegnijcie do kina!:):)
Dzisiaj znowu ceramika, ale obiecuję niebawem nowy obraz:) Już namalowany, tylko muszę go obfocić:)







Uf! Wszystko:):)

Pozdrawiam i życzę błękitnego nieba!:)


***

niedziela, 6 grudnia 2015

A takie tam...

  

 Miniony tydzień, to kilka ważnych dla mnie rozmów. Takich o życiu , jego początku i przemijaniu, nie zawsze pięknie.
 Zajmuję się (czasami) doradztwem laktacyjnym i mam niewątpliwą przyjemność obserwować mamy w trakcie karmienia piersią. Zawsze ma to dla mnie jakiś mistyczny wymiar. Nowe życie, które walczy o swoje. Jednocześnie błogi wyraz twarzy dziecka i matki połączonych jakąś niewidoczną nicią wzajemnego oddania. Często  widzę też ból i łzy mam, które mimo cierpienia robią wszystko by karmić. Siła Nowego Życia, które jest absolutnie najważniejsze.

I  samotność ludzi starych. Też z racji zawodu, słyszę opowieści matek, których dzieci wyjechały po lepsze za granicę. Powszechne u nas ostatnio zjawisko. Młodzi wyjeżdżają, rodzice najczęściej zostają. Póki mogą jeżdżą pilnować dzieci, pomagają urządzić się w tym Nowym świecie i...wracają. Zaczynają się choroby, niedołężność. Dobre rady płyną przez słuchawki telefonów, ale z problemem tu na miejscu muszą się zmierzyć sami. Nie ma kto zawieść do lekarza, kupić recepty, nie mówiąc już o zrobieniu obiadu. Gubią się w tym "szybkim świecie".  Mam przed sobą taką płaczącą starą kobietę, i widzę jednocześnie tą z dzieckiem przy piersi.
Przemijanie bez znieczulenia.

Tydzień temu obejrzałam niezwykły film "Sól Ziemi" Wima Wendersa. Piękna opowieść o niezwykłym człowieku: Sebastiano Salgado, który większość swojego życia spędził podróżując po świecie i fotografując ludzi często w dramatycznych dla nich momentach. Fantastyczne zdjęcia, które wzruszają, paraliżują dramatyzmem, przerażają i zachwycają, zapierając dech w piersiach. Przede wszystkim  to film o CZŁOWIEKU w bardzo szerokim znaczeniu:mieszkającym na różnych szerokościach geograficznych, ukształtowany przez naturę i warunki geopolityczne, ale także o człowieku opętanym nienawiścią, rządzą władzy, chęcią dominacji...
 W kontrze: świat zwierząt i przyroda, które są balsamem na poharataną okrucieństwem ludzkich czynów duszę. Małość i Wielkość człowieka.
To tyle moich refleksji w tym czasie przedświątecznego szaleństwa pozbawionego często czasu na myślenie.
Oby nas ten wirus nie dotknął, a Czas Oczekiwania na święta,  był mądrze wykorzystany:). Sobie i Wam z całego serca tego życzę:)
Ilustracją do tego postu są moje zdjęcia. Usuwałam jesienią kwiaty z donic i zachwycił mnie ten  niewidoczny dla oczu świat "podziemny":)

***


czwartek, 30 stycznia 2014

Nieważkość

 
  Jakiś czas temu udało mi się wreszcie zobaczyć film Jana Jakuba Kolskiego " Afonia i pszczoły".
Cudowny film, o miłości w różnych konfiguracjach, o wrażliwości na piękno, o poezji w życiu.
Obejrzałam go dwa razy . Dał mi takiego kopa jak podwójne espresso:). Trudno było zasnąć.
Niektóre kadry z tego filmu można by śmiało przenieść na płótno.
Grażyna Błęcka-Kolska w roli Afonii świetna. Kobieta z duszą dziecka :jego wrażliwością i naiwnością. Z ciekawością świata, trwająca w zachwycie nad nim.
 Lubię świat filmów Kolskiego. Świat, który jest trochę jakby obok. Z bajkowym niebem, polem bezkresnym, z morzem żółtego rzepaku, w którym toną główni bohaterowie.
"Życie może stać się piękne nie wiadomo kiedy..."
Polecam:)


Nowy obraz, który chciałabym Wam dziś  pokazać, zatytułowany jest "Nieważkość".
Chciałam by był zanurzony w powietrzu. Taki trochę z granicy jawy i snu...
Trudno się go fotografowało, nie do końca udało mi się pokazać te szczegóły, z których jestem zadowolona. To wina światła, a właściwie jego braku i formatu, dość nietypowego: 60cm x 100cm









"Nieważkość" Olej na płótnie 60cmx100cm


 ..................................................................................................................................................................

 P.s

Rozwiązanie zagadki z poprzedniego posta okazało się dla Was bardzo proste:)
Oczywiście, zdjęcie przedstawia koper w słoju z ogórkami kiszonymi (mojej własnej roboty:)) Proza życia:)
Ale same powiedzcie,  czy nie jest piękny?:):)



:):):) Pozdrawiam ciepło . Za oknem wreszcie biało ( nie wierzę, że to napisałam..... zwłaszcza to:  "wreszcie":))





poniedziałek, 16 kwietnia 2012

"Nietykalni"




  Jakoś wolno rozkręcam się po świętach. Co nie znaczy, że nic nie robię. Kilka rzeczy czeka na wykończenie:), ale mam wyraźnie zwolnione obroty. To co za oknem, ma niestety duży w tym udział, bo bez światła ledwo ciągnę:)
Wczoraj w związku z tym, bez żalu za świeżym powietrzem, poszłam sobie z Marcinem do kina na film "Nietykalni".

Muszę napisać choć parę słów o tym filmie, mimo, że ostatnio dość sporo się o nim mówi i pewnie każda z Was już co nieco słyszała. To francuskie kino, w najlepszym wydaniu. Temat już może trochę ograny, choć scenariusz oparty na autentycznej historii: milioner ulega wypadkowi, w wyniku którego zostaje całkowicie sparaliżowany. Szuka kolejny raz osoby, do codziennej opieki. Chęć odmiany, ciekawość, sprawia, że zatrudnia kogoś, kogo raczej nikt rozsądny, do takiej pracy by nie zatrudnił:). Facet z przeciwnego bieguna. Różni ich właściwie wszystko: Wiek, pochodzenie społeczne, intelekt, zainteresowania, doświadczenia życiowe, nawet kolor skóry. Mimo to tworzy się między nimi niezwykła relacja, porozumienie dusz. To wszystko jednak opowiedziane jest w tak cudowny sposób, pozbawiony patosu i wielkich słów.
  Niektóre dialogi doprowadzają do płaczu, ale ze śmiechu:). Na dodatek to film, który chyba trafia do każdego. Mój 16-to letni syn też był nim zachwycony i nawet zaskoczył mnie swoimi bardzo dojrzałymi uwagami, o które chyba bym go nie posądzała:):). Z całego serca polecam i podpisuję się pod stwierdzeniem, że ten film to doskonały antydepresant. Może w tym tkwi jego fenomen i to, że na całym świecie obejrzało go już miliony widzów. Potrzebujemy chyba czasami w świecie pośpiechu, gonitwy za kasą, karierą, zobaczyć drugiego człowieka niespiesznie, bliżej i bez zbędnych ozdobników. Wtedy, chć na krótki moment, udaje nam się też spotkać z samym sobą. Czego życzę wszystkim, którzy jeszcze tego filmu nie widzieli....a powinni:):):)


I jeszcze, z ostatnich moich kinowych zachwytów, tkwi we mnie od jakiegoś już czasu film "Róża". Totalnie inny niż "Nietykalni". Po tym pierwszym, wychodzisz z kina z uśmiechem na twarzy i radością w środku, po drugim z kamieniem w okolicy żołądka i potrzebą zaczerpnięcia świeżego powietrza.


 Ale warto przeżyć ten film, mimo ciężkiego tematu. Między wierszami, można znaleźć prawdy uniwersalne. Cudowna, mocna rola Marcina Dorocińskiego i piękna Agata Kulesza.Słyszałam gdzieś, jak mówiła, że to jedna z najważniejszych ról w jej życiu i rzeczywiscie, zagrała ją perfekcyjnie. Straszne, przerażajace czasy, podobnie jak w filmie, o którym kiedyś pisałam: "W ciemności".


 Wydaje się, że wtedy ludzie musieli być silniejsi, twardzi, niezłomni, ale przecież byli dokładnie tacy sami jak my dzisiaj. ani lepsi, ani gorsi. TACY SAMI.


To tyle na dziś moich kinowych refleksji. Ilustracją niech będą kwiaty, które czasami potrafią opowiadać o emocjach więcej niż najpiękniejsze słowa. Interpretację pozostawiam  Wam:)

czwartek, 9 lutego 2012

Anioły wyprane z kolorów....



  Skończyłam właśnie czytać książkę Krystyny Chiger "Dziewczynka w zielonym sweterku.W ciemności". Skończyłam, ale nie przestałam o niej myśleć. Jest we mnie cały czas i nie potrafię od niej uwolnić myśli.
Wcześniej obejrzałam film, ale książka jest doskonałym uzupełnieniem. Wiele wątków nie do końca jest wyjaśnionych w filmie, książka wszystko mi poukładała w głowie. Cóż, film rządzi się trochę innymi prawami niż słowo czytane. Film A. Holland pięknie opowiedział historię, która z pięknem nie miała nic wspólnego.....a jednak. Rola Więckiewicza niezwykła, majstersztyk!.
Wszystko zagrane w lwowskiej gwarze- bałakiem.
I wspaniała kreacja Kingi Preis. Wzruszające, zagrane przez nich, maleńkie sceny normalności w świecie wywróconym do góry nogami, gdzie rozpanoszyło się zło, strach, ból i niewyobrażalne cierpienia. I ludzie, którzy w ekstremalnych warunkach zachowują się zupełnie różnie.I mimo, że czasem te zachowania balansują  na granicy zezwierzęcenia to rozpaczliwie szukają w sobie człowieka.Żadna z przedstawionych postaw nie jest oceniana, to do widza należy wyciągnięcie wniosków...jeśli naturalnie, tego potrzebuje.
Wszystkie te tragiczne wydarzenia w książce opowiedziane są z perspektywy małej dziewczynki, jej lęków, drobnych radości i myśli, którymi dzieliła się tylko z wirtualnym przyjacielem.
Czasami spotykam się z opinią moich znajomych, że nie chcą czytać takich książek, ani oglądać tego typu filmów, bo są smutne. Myślę jednak, że właśnie tego typu literatura, która powoduje tak silne emocje, w jakiś paradoksalny sposób uszlachetnia, uwrażliwia i pozwala nam dostrzec w naszym życiu to czego często nie zauważamy....
Tyle refleksji kinowo-książkowych.
Dziś przedstawiam anioły bardzo oszczędne w kolorze:) . Trochę takie jak świat za oknem dzisiaj:)
"Lniany" powstał dla pewnej osoby, ale pozostałe białe są wolne:) .


Alicja













Anula







Ten ostatni to z gatunku XL:)..... XXL, prezentowałam tutaj:)

Magdalena










Pozdrawiam niezmiennie ciepło , mimo temperatur za oknem...:)