Obserwatorzy

środa, 1 października 2014

Czas wyjazdów....



  


W niedzielę odwieźliśmy naszego najstarszego syna do Krakowa na studia. Dla niego rozpoczyna się nowy, pewnie piękny etap w życiu. I oczywiście z całego serca  mu w tym kibicujemy, ale jednocześnie jest to dla nas, rodziców,  trudny czas. Może gdyby dzieci wyjeżdżały na studia wiosną, gdy świeci słońce, kwitną kwiaty i jakoś tak weselej człowiekowi na duszy...byłoby lżej.
A tak za oknem szaro i mgliście, a w głowie i duszy smutno, łzawo i melancholijnie...

Tak się składa, że mam sporo koleżanek  i znajomych, którzy podobnie jak my,  w tym roku,  "odprawiali" swoje dorosłe dzieci na studia. I widzę, że wszyscy mamy z tym spory problem. Odcięcie pępowiny u noworodka, mimo że symboliczne, to jednak nie boli.
Towarzyszy temu euforia i stan absolutnej szczęśliwości. To raczej zaproszenie do wspólnego życia w rodzinie. Odcięcie tej niewidzialnej pępowiny, która przez kilkanaście lat wspólnego życia stawała się coraz mocniejsza boli niemal fizycznie.

Wiem, że i naszemu synowi i nam potrzebny jest dystans. On wreszcie musi stać się mężczyzną, a my musimy pozwolić mu żyć na własny rachunek.
To wszystko tak bardzo oczywiste, a lżej ani trochę...



Od wielu lat bardzo bliskie są mi teksty "Proroka". Khalil Gibran, libański poeta i malarz napisał słowa, które nie tracą na aktualności:

Wasze dzieci nie są waszymi dziećmi,
Są synami i córkami Życia, które pragnie istnieć.
 

Rodzą się dzięki wam, lecz nie z was,
I chociaż z wami przebywają, nie należą do was.

Możecie obdarzyć je waszą miłością, lecz nie waszymi myślami.
Albowiem mają swoje własne myśli.
 

Możecie dać schronienie ciałom ich, ale nie duszom.
Albowiem ich dusze zamieszkują dom jutra, do którego nie możecie wstąpić nawet w snach.
Możecie usiłować upodobnić się do nich, lecz nie starajcie się, aby one stały się do was podobne.
Albowiem miłość nie cofa się wstecz ani nie ociąga się, by pozostać w dniu wczorajszym.
Jesteście łukami, z których wystrzelono wasze dzieci jak żywe strzały.
Łucznik dostrzega cel na drodze do nieskończoności i napina was Swą mocą, aby Jego strzały pomknęły szybko i daleko.
Niech napięcie dłonią Łucznika napełni was radością;
Albowiem Ten, który kocha lecącą strzałę, nie mniej miłuje nieruchomość łuku.



Cała prawda.... 

Pozdrawiam dziś zwłaszcza wszystkich, którzy jak my zostali z łukiem w ręku i niedowierzaniem, że to już....
A naszym dzieciom niech zapisują się kartki ich dorosłego życia i niech to będą wyłącznie szczęśliwe teksty:)

 ...i specjalnie dla Janka



***



czwartek, 18 września 2014

Maki na jesienne wieczory:)

  


Coraz szybciej robi się już ciemno za oknem, a... będzie tylko gorzej:)
Cóż, jak większość z nas obłaskawiam ten czas światłem świec w różnym anturażu. Łatwiej zaakceptować wtedy tę szarość  za oknem.
Tym razem są to ceramiczne maki, które rozgrzewają już samym kolorem:)
Maki lubię od zawsze i już nie raz się z Wami tą moją miłością dzieliłam:)  Ale ceramicznych chyba jeszcze nie było:)
 Trudno je sfotografować, bo szkliwo odbija światło.  Mam wrażenie, że w rzeczywistości wyglądają lepiej.



Byle do wiosny!:):) i ...do pierwszego maku na łące!

sobota, 6 września 2014

Jeszcze jedno malutkie słowo o glinie:):)

 Ta moja opowieść o Bolesławcu i moich  spotkaniach z ceramiką, byłaby niepełna gdybym nie wspomniała o trzech artystach z Włoch, którzy czarowali....tocząc na kole. Można było patrzeć i patrzeć. Glina poddawała się każdemu ruchowi dłoni. Cudowne!
 Tylko Ci co kiedyś spróbowali tej trudnej techniki, wiedzą,że to bardzo, bardzo ciężka praca.

 ...poezja w ruchach
 ....delikatność męskich dłoni
 ....perfekcyjny efekt pracy
Tym wszystkim imprezom, które opisywałam w kilku ostatnich postach towarzyszył oczywiście jarmark ceramiki różnorakiej. Było bajkowo-kolorowo




Można było też podziwiać efekt pracy artystów biorących udział w międzynarodowym plenerze ceramików. Piękne rzeźby oglądaliśmy na wystawie poplenerowej. Mnie najbardziej zachwyciły te:



Każda z innego powodu:)
I to tyle moich opowieści o Bolesławcu:Choć można by jeszcze długo...
Dobrze mi tam  było i mam nadzieję, że uda się jeszcze kiedyś tam wrócić.

***



wtorek, 2 września 2014

Piec Pana Mateusza Grobelnego


 Wciąż jeszcze pozostaję w temacie Bolesławieckiego święta ceramiki. Tyle się tam działo, że jakoś żal o tym nie napisać.
Mateusz Grobelny, ceramik, rzeźbiarz, już po raz kolejny starał się przybliżyć ludziom proces powstawania pieca opalanego drewnem, służącego do utrwalania prac z ceramiki.
Na Jego stronie przeczytałam:
"Piece szczelnie zamykają ceramikę i ujarzmiony ogień. Pierwsze konstrukcje autorstwa Mateusza Grobelnego powstawały z tradycyjnego budulca, takiego jak ciężka cegła szamotowa. Później pojawiły się rozwiązania wykorzystujące nowoczesne materiały. Możliwa stała się więc budowa ścian pieca z substancji, która iluminuje i przepuszcza światło po osiągnięciu odpowiedniej temperatury. Pozwala to na obserwowanie pracy ognia podczas długotrwałego wypału oraz powoduje niepowtarzalne widowisko świetlne. Z połączenia rzetelnej wiedzy i zmysłu artystycznego powstają Piece-Rzeźby, przypominające żywe organizmy, których rytm życia wyznacza pulsujący w nich ogień. Ponadto, ich zdecydowane kształty nie pozostawiają widza obojętnym. "


I rzeczywiście, niesamowite jest obserwowanie procesu powstawania pieca właściwie od podstaw.






Żmudny proces wypalania trwa wiele godzin i wymaga ogromnego zaangażowania i wiedzy.Rozpalone gorące powietrze nad piecem:

 Aż do czasu, gdy nocą, w sobotę,  następuje punkt kulminacyjny.

 Piec rozpalony żarem ognia wygląda niesamowicie:)




  Przy dźwiekach kobzy, pomału piec zostaje otwarty. Efekt jest niesamowity. Magia i już:)




Patrzeliśmy jak zaczarowani, mimo, że z nieba zaczął przez moment padać deszcz, ale chyba niebo też z wrażenia zaniemówiło, bo nagle deszcz ustał.



Wielki szacunek dla pracy wielu młodych ludzi i oczywiście dla inicjatora tego niezwykłego zdarzenia, Pana Mateusza Grobelnego.
A to już piec po wygaszeniu, rankiem kolejnego dnia:


 Chyba nie wszystko poszło zgodnie z planem, ale i tak te trzy dni przy piecu były niesamowite.


***