Obserwatorzy

czwartek, 23 grudnia 2010

Świętaaa!!!!





Takie prościutkie przemyślenie
na Święta w głowę mi się wwierca,
że każde Boże Narodzenie
to jest pytanie o kształt serca

Gdy złączy nas stajenka cicha,
czujemy jedną chwilkę małą,
że nasze serce jeszcze dycha,
że nie ze wszystkim nam stwardniało,

że został mały punkt, szczelina,
gdzie się choć jedna iskra złoci,
od której nagle się zaczyna
płomyk nadziei i dobroci.

Spójrz: znowu mamy po lat siedem,
w kolebce Panna Syna pieści,
w krąg jest inteligencka bieda,
ale stół biały wszystkich zmieści.

Jest przy nim nas gromadka liczna
i chociaż goło, lecz wesoło,
i Twoja Matka - jaka śliczna!-
ściska się z Tobą pod jemiołą.

 
Pamiętasz to? Poczułeś dreszcze?
To znaczy, że nie zginiesz w tłumie.
Wzruszyłeś się? Pożyjesz jeszcze
i sercem parę słów zrozumiesz,         

bo jest w tym chyba jakaś racja,
że Święta w białych pól kobiercu
to jest magiczna operacja
czyniona na otwartym sercu.

Z tym sercem zawsze stara bida,
stwardniałe, zimne, ciężko chodzi,
więc taki zabieg mu się przyda
na Święta, gdy się Chrystus rodzi.

Nim się kłopotów zwali tyle,
co zawsze były, są i będą,
otwórz swe serce i na chwilę
spróbuj podleczyć je kolędą...     

( W. Młynarski - Wiersz na Boże Narodzenie)


 Chyba nic więcej nie trzeba dodawać.......... Pozdrawiam Wszystkich bardzo światecznie!


niedziela, 19 grudnia 2010

Coraz bliżej świąt....




Święta, mimo śniegu po kolana, zbliżają się dużymi krokami. I to nie dlatego, że już od listopada słucham kolęd w hipermarketach( bez entuzjazmu, delikatnie mówiąc),  ani nie dlatego, że coraz więcej spotkań tzw. opłatkowych w różnych instytucjach, często nazywanych nie wiedzieć czemu wigiliami, ani nie dlatego, że w sklepach coraz więcej ludzi pędzących z obłędem w oczach w poszukiwaniu prezentów, jakichkolwiek, najlepiej w promocji, szybko i dużo..........Jakaś zbiorowa histeria.....
Na mojej lodówce, jak co roku pojawiła się kartka z planem działań przedświątecznych, a to właśnie znaczy, że święta tuż:):):)...Trochę prac porządkowych scedowałam na synów moich dorodnych :):),  trochę obiecał przejąc mój Marcin, a resztę podzieliłam sobie sprawiedliwie na nadchodzące dni, tak by czerpać z tych przygotowań trochę radości.  Wszak podobno "oczekiwanie wyznacza godziny radości w naszym życiu" :):)..
   Pierniczki kruszeją  w puszkach, kiełbaski figowe się suszą,  dekoracje świąteczne już gotowe, nawet choinka już stoi od wczoraj,  okna czekają na lepszą pogodę, i jeszcze parę potraw w kolejce do zrobienia za dni kilka...
Przy okazji robienia kiełbasek figowych, trochę refleksji się pojawiło wieczorową porą. Te kiełbaski figowe to wbrew pozorom, nic z tzw. Konkretów, tylko Słodycz w pełnym tego słowa znaczeniu. Robi się je bardzo prosto:
14 dkg fig mielonych
14dkg orzechów włoskich( pół porcji siekanych, pół porcji mielonych)
8 dkg cukru pudru
1 żółtko
 2 łyżeczki rumu
wszystko razem wymieszać, uformować wałeczki. Obtoczyć w cukrze- krysztale i zostawić na co najmniej tydzień do wysuszenia. Podawać pokrojone w cieniutkie plasterki.

   Przepis na ten smakołyk dostałam od Busi mojego męża. W jej domu,na święta były zawsze.
To pierwsza wigilia bez Busi... Drobniutka, z zawsze nienaganną fryzurką srebrnych włosów, niezwykła, pełna ciepła osoba. Kochana przez wszystkich, którym dane było ją kiedykolwiek spotkać.  Busia była dowodem na to, że Anioły czasami schodzą na ziemię i tak zwyczajnie, bez wielkich fajerwerków żyją wśród nas. Roztaczała wokół siebie aurę spokoju, poczucia bezpieczeństwa, niezmiennych zasad i pełnego miłości  stosunku do drugiego człowieka... Dlatego  gromadziła wokół siebie tylu różnych ludzi: małych i dużych.... Dlatego każdy z nas choć na moment w święta chciał z nią pobyć, porozmawiać, posłuchać...
Maleńka, krucha Busia z ogromnym sercem...Wielu z nas będzie brakowało jej pięknych, niesztampowych życzeń świątecznych ( nigdy o nikim nie zapominała), ciepłego uśmiechu, pyszności, którymi nas raczyła, ale nade wszystko OBECNOŚCI...
W moim zeszycie z przepisami, dużo jest takich opatrzonych dopiskiem "Od Busi". I w tym roku będą na naszym swiatecznym stole jej kiełbaski figowe, pasztet.... Taki maleńki ślad jej obecności.
Ponieważ  tak wiele osób ma ją w swoim sercu wierzę, że jak zawsze będzie z nami i w tym roku dzielić się bielutkim opłatkiem...

wtorek, 14 grudnia 2010

Cukini czar...


   Moje dzieci, a zwłaszcza córka, bardzo lubią ciasto marchewkowe. Mimo, że niestety, nie należą do roślinożernych. Papryka czerwona i ogórek kiszony to szczyt ich warzywnych możliwości! Kilka ładnych  lat byłam wegetarianką, jednak żadne z trójki moich dzieci, że nie wspomnę męża, nie odziedziczyło tego  pociągu do zielonego. Może przyjdzie z czasem...Ale marchewkowe ciasto lubią! A ostatnio przebiło go ciasto z cukinią. Zniknęło błyskawicznie! Polecam, bo łatwe, szybko się robi, a jeszcze szybciej zjada :) ....i mam poczucie, że przemyciłam w nim trochę zdrowego...).



Przepis banalny:
Składniki
3 jajka
1,5 szklanki cukru
3/4 szklanki oleju
ok. 2 szklanek startej na grubych oczkach cukinii ze skórką
1 łyżka cynamonu
1 cukier waniliowy
2 łyżeczki proszku do pieczenia
3 szklanki mąki
Solidną garść rodzynek, pestek dyni, żurawiny, skórki pomarańczowej, słonecznika itp.( to te zdrowe akcenty, bo cukinia po pieczeniu już chyba nie ma zbyt wiele do zaoferowania :))

Jajka z cukrem utrzeć. Stopniowo dodawać olej. Następnie cukinię, mąkę z proszkiem do pieczenia, cynamon, cukier waniliowy i bakalie. Wszystko potraktować mikserem. Wyłożyć keksówkę papierem do pieczenia, wylać ciasto i piec w piekarniku z termoobiegiem w 180 stopniach przez ok.50 minut. Przed wyjęciem sprawdzić patyczkiem czy ciasto jest upieczone.
Na górę cukier puder i na stół!
Smacznego!




niedziela, 12 grudnia 2010

Biżuteria jeszcze w jesiennych kolorach

  Za oknem tylko jeden kolor, który przykrywa wszystko... Mój nastrój też trochę w tej tonacji...


 
  Przekornie więc, tutaj dziś  kolorowo! A to, za sprawą biżuterii, która powstała,  by cieszyć oko i dodać odrobinę energii  w ten szaro- bury czas... Myślę, że nie tylko ja jej potrzebuję " jak kania dżdżu" (:
   Trochę gorącej czerwieni, żar pomarańczy, błękit ciepłych mórz....i Już! (;









 





















niedziela, 5 grudnia 2010

Czas pierniczków.....




Dziś, pali się w naszym domu i pewnie w wielu innych, już druga świeca adwentowa. A to  czas najwyższy na pieczenie pierniczków. Bywały już takie święta, że pierniczki jedliśmy po Nowym Roku, żeby nie narazić swojego uzębienia na, delikatnie mówiąc, uszczerbek:) Były tez takie, gdy pieczołowicie wycinałam przeróżne kształty maleńkich pierniczków, tylko po to, by po upieczeniu wyjąć z piekarnika większe i mniejsze napuchnięte placki. Na szczęście, te czasy minęły bezpowrotnie. Od kilku lat piekę według wypróbowanego przepisu. Pierniczki nie zmieniają kształtów, szybko się robią i co najważniejsze smakują:) Szczególnie czekają na nie, oczywiście dzieci....



Pierniczki świąteczne

1 kg mąki
3 płaskie łyżeczki proszku do pieczenia
36 dkg miodu
36 dkg cukru
3 łyżki wody
3 łyżki kakao
2 przyprawy do pierników
1 kostka margaryny
2 jajka

Miód,cukier, wodę, przyprawę do pierników i kakao rozpuścić i zostawić do przestygnięcia.
Do ostudzonej masy dodać 2 jajka oraz margarynę. Na koniec mąkę z proszkiem do pieczenia. Wszystko  dobrze wyrobić i włożyć do lodówki na godzinę, a najlepiej na całą noc. Następnie ciasto wałkujemy na grubość ok. 0,5 cm i wykrawać foremkami dowolne kształty. Pierniczki wyłożyć na papier do pieczenia i piec ok 10 min w temp. 180 stopni z termoobiegiem.

Smacznego!








 Za oknem szaleje śnieżyca, a my siedzimy sobie w cieplutkim domku, przy adwentowej świecy i  cynamonowo-korzennym zapachu pierniczków. Po upieczeniu, lądują w metalowych puszkach, które dodatkowo zaklejam taśmą, żeby żaden łasuch, przed lukrowaniem do nich się nie dorwał:)...A łasuchów ci u nas dostatek...

"Zapuszkowane",  poczekają na czas lukrowania tuż przed świętami.
Jeżeli mimo tego długiego czasu leżakowania, nie zmiękną dostatecznie, mam na to niezawodny sposób. Otóż,  do puszki z pierniczkami wkładam skórki z obranego jabłka i na drugi dzień pierniczki nabiorą
 właściwej miękkości.

piątek, 3 grudnia 2010

Lawendowo ...

    W przedpokoju pojawiła się niedawno lawendowa kolekcja: chustecznik, szafka na klucze,  wizytówka pokoju, naszej najmłodszej latorośli i kuferek na różności wszelkie, które zwykle lubią zalegać na komodzie, a teraz mają swoje miejsce. I jeszcze pudełeczko na kartki i długopisy, coby były pod ręką, na szybkie zapiski...









Wszystkie te przedmioty są z odzysku, miały już inne wcielenia :).

środa, 1 grudnia 2010

Kieracik

  Dzisiaj wróciłam po 3 latach przerwy, do pracy zawodowej. Mój czas znowu się skurczył. Nie znoszę tego pędu dzisiejszego świata, pogoni nie wiadomo za czym, bo goniąc z jęzorami na kolanach, zapominamy po co właściwie?
No cóż, ale proza życia nie daje za wygraną i zaprzęga w kieracik. Tak więc, od dzisiaj i ja...bez entuzjazmu, delikatnie mówiąc, ale z otwartym sercem i głową, na nowe wyzwania. Czas pokaże czy potrzebne...