Obserwatorzy

niedziela, 9 stycznia 2011

Zapachniało wiosną....



 Och, jak by się chciało zatrzymać ten dzisiejszy ciepły dzień! Wiosna już chyba też ma dosyć i trochę wychodzi przed szereg....
  Zrobiliśmy sobie dziś z Marcinem solidny spacer naszą stałą trasą. Mamy kilka takich stałych, ulubionych. O dziwo, jakoś się nam nie nudzi, a i można wtedy wreszcie pogadać spokojnie o tym wszystkim, o czym w codziennym zamieszaniu się nie udaje. Lubię te rozmowy niespieszne, bo w domu ciągle coś rozprasza, zawsze jest coś ważniejszego do zrobienia, obejrzenia, przeczytania....i jakoś trudno znaleźć choćby chwilę na zwykłe pogaduchy. Czasem podejmuję nieśmiało to ryzyko, ale jak napotykam nieobecny wzrok grzecznie potakującej Mojej Połowy, który w tym samym momencie myślami szybuje daleko ode mnie i  kompletnie nie słucha o czym do niego mówię, to odpuszczam...i zostawiam sobie co ważniejsze sprawy do obgadania "na trasie":):):)
Myślę, że niektórzy właściciele domów, które na  naszej drodze mijamy, patrzą na nas już trochę podejrzliwie:):), ale co tam....
I tak ostatnio dawno nas nie widzieli, bo to jeszcze nie nasz sezon:):):)
 Dzieci niestety, nie podzielają naszego zachwytu wędrówkami donikąd. Musi być cel. I to bardzo konkretny cel: np. LODY! To jeszcze czasami działa, by dali się skusić. Nie bierzemy ich już ze sobą "na siłę", bo po kilku takich podejściach, mieliśmy serdecznie dość. Snują się wtedy zazwyczaj kilka kroków za nami, ale na tyle blisko, żebyśmy czasami nie uronili ani jednego słowa z narzekania i utyskiwania, jaki to bezsens ten spacer i ile niepowtarzalnych atrakcji właśnie w tej chwili ich omija, bo muszą iść nie wiadomo gdzie i nie wiadomo po co...A... i jeszcze oczywiście, żeby przekaz był mocniejszy co jakiś czas tarmoszą się między sobą, kopią w każdy napotkany kamień i  ciągną nogi wzniecając tumany pyłu,  z uszu  zwisają im kabelki MP3-ki, więc o słuchaniu odgłosów przyrody mowy nie ma.
To daje ogólnie obraz rodzinki żywcem wyjętej z kliniki dla psychicznie chorych! Postanowiliśmy ludzkości oszczędzić takich widoków.
Ciekawa jestem czy też tak macie? Z nostalgią  wspominam czasy, gdy dzieci były małe i zasuwały z radością razem z nami... Cieszcie się chwilą młodzi rodzice, bo dużymi krokami idzie do was, o zgrozo, Trudny Wiek Nastolatków......i niestety, ja już wiem o czym mówię:) I tym optymistycznym akcentem.... :):):)





Czy ten sielski obrazek, kojarzy się Wam z zimą?!
Nawet kury wyległy na zieloną trawkę:)

....a po powrocie do domu : espresso i kieliszeczek własnoręcznie zrobionej naleweczki!

wtorek, 4 stycznia 2011

Skrzyneczka na klucze , komódka trochę retro i jeszcze prezenciki dla pewnego maluszka.....

   Wczoraj, po powrocie z pracy, poczułam się jakby przejechał po mnie czołg, a później wycofał. Wokół wszyscy prychają i kaszlą, więc uznałam , że i mnie dopadło. Wypiłam chyba wiadro herbat z cytryną i sokiem malinowym, do tego małe co nieco z apteczki i dziś szczęśliwie obudziłam się zdrowa. Podniosła mnie z łóżka również cudowna pogoda za oknem. Słońce świeciło jak szalone, trochę sobie poudawałam, że to już lato, ale tylko trochę, bo BIAŁE, zalegające wszędzie, szybko postawiło mnie na nogi.
Dzięki tej pięknej pogodzie, mogłam dziś, jak wielu innych,  zapatrzeć się na zaćmienie słońca. Niezwykłe! ...i takie trochę nierealne. Następne dopiero w 2015!.....jak będzie ładna pogoda, żeby je zobaczyć;)
   I jak tu dziś nie czuć się wybrańcem?:):)
Poświąteczna proza życia wprzęgła mnie w odgruzowywanie domu, po piątce ostro bałaganiących domowników,  więc niewiele nowego zrobiłam. Dlatego sięgam w czas tuż przed świętami, gdy powstało kilka nowych rzeczy, głównie prezentowo- niespodziankowych,  których wcześniej z  oczywistych względów nie mogłam pokazać:

Szafka na klucze  z "Kubusiem i Małgosią"
Komódka, trochę pokryta patyną.....







 
 Kuferek na różności dla pewnego czarującego chłopczyka:):)








 ................i Misiak, jedyny taki na świecie:):):):)





niedziela, 2 stycznia 2011

Anioły dwa....



 Tuż przed świętami powstały dwa anioły, które pofrunęły pod choinkę do różnych domów. Nie zamieszczałam zdjęć, żeby nie zepsuć niespodzianki, ale teraz, mam nadzieję, że już mogę  Wam przedstawić kolejne Anielice:

Ta Anielica ma na imię Róża







......a ta nazywa się Marianna


Mam nadzieję, że oba  Anioły przypadły do gustu nowym właścicielom:)

piątek, 31 grudnia 2010

Coś się kończy, coś się zaczyna....

 


Od wielu lat, z niezmienną przyjemnością, słucham płyt  "Starego Dobrego Małżeństwa". Kiedyś, dzięki  nim odkryłam dla siebie Stachurę, trochę później,  wiersze Adama Ziemianina. Właśnie słowami jednego z wierszy tego poety chciałabym Wam złożyć życzenia Noworoczne :

Daj nam miłości
pełną garść
Na chwilę - Boże
zwolnij czas

Niech nie ucieka
tak jak mgła
Niech się dodaje
dzień do dnia

Czasu Ci Boże
nie ubędzie
Ty wszystko możesz
jesteś wszędzie

A nam się przyda
taka chwila
Żeby nad życiem
się zatrzymać
                                          

Daj nam oddechu
pełną garść
Na chwilę - Boże
zwolnij czas

Niech choćby czasem
maj nam trwa
Tyle co stycznie
trzy lub dwa

                                            
Adam Ziemianin
 

Dużo dobrego czasu dla siebie i dla bliskich , oraz Miłości w różnych odcieniach na każdy dzień Nowego Roku!
 
 

Bajkowo- zimowo...





  Nieszczególnie lubię zimę. Powiem więcej, ja zimy organicznie nie znoszę. Jednokolorowa, częściej szara niż biała. Zimna, jak to zima. Śliskie, niebezpieczne drogi, mokre nogi i czerwony nos- to tylko niektóre z wątpliwych atrakcji zimowych. Najchętniej przespałabym ten czas i obudziła się wczesną wiosną. W dzieciństwie bardzo lubiłam śnieżne zimy, szaleństwa na górce do późna wieczora z innymi dziećmi  i  powroty do ciepłego domu, gdzie zaopiekowana przez mamę, piłam ciepłą herbatę, a na kaloryferze suszyły się mokre ubrania.
Wczoraj  udało mi się na chwilę zimą na nowo zachwycić. Zimą bajkową, słoneczną, skrzącą się malutkimi gwiazdeczkami, z niebem jak pogodne morze. Zresztą sami zobaczcie:






 






wtorek, 28 grudnia 2010

Święta, święta i po.....

  

Tak jak wszystkie wydarzenia w naszym życiu, na które z utęsknieniem czekamy, tak i te święta już za nami. I oczywiście jak zawsze stało się to za szybko. Pogoda w wigilię spłatała nam figla,  bo termometr w nocy pokazywał 12 stopni w plusie! Ale już następnego dnia zima się ocknęła i wróciła w pełnej krasie. Znowu mamy za oknem biało wszędzie.....i zimno jak w zimie:):):) Trzeba chyba tę zimę pokochać, bo nie sposób wciąż narzekać ;)






Dojadamy jeszcze resztki słodkości, ale ponieważ cała nasza piątka jest słodyczolubna, wszystko znika w błyskawicznym tempie:)
No, ale na szczęście, zostało kilka zdjęć, więc chociaż wzrok można sycić:):):)
Pierniki pieczołowicie lukrowane przez Maję, z niewielkim wkładem pracy chłopców, którzy ze znacznie większym entuzjazmem teraz je pochłaniają. Na stole dominowały  piernikowo-  makowo-serowe klimaty. Pachniało cynamonem, miodem i bakaliami.......najcudowniejszym zapachem świąt. Cóż, musimy zaczekać rok, by znów poczuć ten niepowtarzalny zapach i smak Bożego Narodzenia.