Obserwatorzy

sobota, 11 czerwca 2011

Kilka myśli wieczorową porą:):)

   Maja wróciła wreszcie z Zielonej Szkoły. Ten wyjazd okazał się większą próbą dla mnie niż dla niej. Najważniejsze jednak, że dobrze się bawiła i wróciła cała i zdrowa:):)
Nasze kochane dziecko przywiozło nam morze z odrobiną plaży i muszelkami, zamknięte w butelce:):)

Teraz moje myśli żeglują po mazurskich jeziorach, gdzie pęta się Janek.

Przymierzanie sztormiaka, jeszcze przed wyjazdem, a przy okazji nasze wspólne wygłupy! To najbardziej cenzuralne z tych zdjęć, które wtedy powstały:):)
Oczywiście kontakt z nim graniczy z cudem, bo wciąż jest poza zasięgiem, albo....chce być poza zasięgiem.... ale, jak wracam pamięcią do moich samodzielnych wyjazdów, wcale mu się nie dziwię. Dlatego walczę z sobą i nie dzwonię, ale wyobraźnia pracuje... Proces odpępniania dzieci jest jednak potwornie trudny. A jak, kurcze, czasami boli....

Byłam niedawno na spektaklu Krystyny Jandy " Biała bluzka". Właściwie wszystkie teksty piosenek, które pojawiają się w tym spektaklu, od lat znam na pamięć, a mimo to, bardzo  mnie poruszyły. Obudziły też wspomnienia  bardzo osobiste, z przed wielu lat, gdy ten spektakl po raz pierwszy był wystawiany...
Świetna interpretacja tekstów plus niezwykle przejmujące kadry biało-czarnych filmów w tle, pięknie się uzupełniały, a p. Krystyna Janda, jak zwykle pokazała  klasę. Ma w sobie coś, co elektryzuje publiczność. Lubię jej egzaltację, za którą czasami bywa krytykowana, nerw z jakim opowiada tę historię, dbałość o każdy gest, grymas twarzy, wypowiedziane słowo...  Podziwiam perfekcyjny warsztat i kondycję. Piękna, mądra, silna kobieta....Jest jedną z moich ulubionych polskich aktorek. Jej rola w "Przesłuchaniu" położyła mnie kiedyś na kolana i już utwierdziła na zawsze w przekonaniu , że Krystyna Janda niezwyczajną aktorką jest...
 Lubię ją  oglądać,słuchać,czytać jej książki i felietony. I patrzę na nią nie tylko przez pryzmat granych ról, ale również jak na zwykłą-niezwykłą osobę. Macie też tak?:):)

***


Coraz więcej ciepłych dni, więcej okazji do spotkań przy stole pod chmurką. Ciężkie "zimowe" ciasta zastąpiły lekkie tarty z owocami, lodowe desery, chłodniki i owocowe wariacje na temat:):)
Poniżej podaję przepis na prosty, ale bardzo smaczny torcik, który w lecie smakuje najlepiej:):)


 Torcik z bitą śmietaną

Biszkopt:
1/2 szklanki cukru
1/2szklanki mąki
1/2łyżki mąki ziemniaczanej
3 jajka
1łyżeczka proszku do pieczenia
1 łyżeczka octu.
Białka ubić na sztywną pianę. Dodać cukier i jeszcze chwilę ubijać. Do żółtek dodać proszek i ocet i szybko wymieszać. Połączyć z białkami. Dodać mąki.


Masa:
1/2 litra śmietany kremówki ubić z 1/2 szklanki cukru pudru. Galaretkę rozpuścić w małej ilości wody. Przestudzoną dodać do ubitej śmietany. Wylać na biszkopt. Udekorować dowolnymi owocami i zalać tężejącą galaretką.

Bon appetit !:)



I jeszcze jedno ciasto sezonowe:



Ciasto z Rabarbarem :

Kruche ciasto:
300g maki
200g margaryny
100g cukru
1 jajko
Szczypta soli
 Plaska łyżeczka proszku do piecz.
Wymieszać razem 200g mielonych orzechów laskowych z 200ml słodkiej śmietany(kremówki)
Wyłożyć na surowe kruche ciasto.
1kg pokrojonego w kostkę rabarbaru wyłożyć na tą masę.

Zalewa:
120g cukru
50g maki
3 jaja
300g  kwaśnej śmietany
100g serka homo
Wymieszać razem i polać tym rabarbar na cieście.
Piec w Temp. 180-200°C  ok 45min.

Bon appetit !


poniedziałek, 6 czerwca 2011

Kwiatowe kompozycje...


Jak pewnie się już zorientowaliście, po przeczytaniu wcześniejszych postów, kwiaty pełnią w moim życiu    dość istotną rolę. Lubię je malować, fotografować, lubię na nie patrzeć i czasami lubię je układać w kompozycje. Dużo już takich bukietów  zrobiłam, z przeróżnych okazji, jak i bez okazji...
Niestety, jakoś nie przyszło mi wtedy do głowy, by te moje poczynania fotografować. Zachowało się tylko kilka zdjęć. A  do podjęcia tego tematu, zmobilizował mnie ostatnio powstały, kwiatowy prezent.
Z góry przepraszam wszystkie zawodowe florystki:):)

 Wykorzystałam goździki, czosnek ozdobny, gałązki irgi i kilka elementów do ozdobienia. Kompozycja w szklanym naczyniu, które mam nadzieję, że gdy kwiaty zwiędną, będzie jeszcze długo służyło osobie obdarowanej:):)



 Ten kosz z kwiatami powstał również z okazji urodzinowej, jakiś czas temu:):)







A to bardzo źle sfotografowane:):) serce z 50 róż, Które zrobiłam na specjalne "zamówienie" mojego taty. Podarował je mojej mamie,  z okazji 50-tej rocznicy ślubu. Naprawdę wyglądało lepiej niż na zdjęciu:):)





Chyba najbardziej lubię jednak bardzo proste w formie, ascetyczne  ikebany. Robiłam je kiedyś namiętnie, ale  nie mogę Wam ich pokazać, bo nie pstrykałam wtedy zdjęć tak nałogowo jak teraz:):)
No i , oczywiście zwyczajne-niezwyczajne domowe bukiety i bukieciki z polnych lub ogrodowych kwiatów.






Ostatnio ze spaceru przyniosłam kalinę:

Prawie jak młodsza siostra hortensji, prawda?:):)Ma bardzo giętkie łodyżki i trudno by było włożyć ją do klasycznego wazonu. W tej postaci bukiet wyglądał świeżo ponad tydzień.
"Pływające" kwiaty, są znacznie trwalsze, niż te, których tylko łodygi zanurzymy w wodzie. To też sposób na reanimację takich klasycznych wiązanek. Po obcięciu co mocniejszych egzemplarzy, można je ułożyć na paterze z wodą i jeszcze kilka dni będą cieszyć nasze oczy:):)



Kwiat żyje, kocha
i przemawia cudownym językiem.
Peter Rosegger


piątek, 3 czerwca 2011

Azaliż azalie to, czy rododendrony? :):)



Byłam niedawno w miejscu magicznym... Cudownie kolorowym, pachnącym i zapierającym dech w piersiach. W rolach głównych wystąpiły piękne Azalie i Rododendrony.....
Co tu dużo mówić sami popatrzcie:




A wśród puszących się azalii i rododendronów, można było wypatrzeć, z pewną nieśmiałością rosnące, takie cuda:







Niezwykłość kwiatów polega na tym, że nie sposób  jednoznacznie określić, który piękniejszy. Tak czy owak,  naładowałam solidnie akumulatory, spędziłam piękny dzień w towarzystwie rodziców, a ostatnio, rzadko nam się zdarzają takie nieśpieszne godziny razem. Wypiliśmy pyszną kawę, zjedliśmy lody i "bujaliśmy" się w tym kwieciu, bez poczucia winy, że czas płynie. Bezcenne....:):):)...i trochę tak jak dawno, dawno, temu, gdy byłam małą dziewczynką....

środa, 1 czerwca 2011

Dzieciom....


 Od chwili, gdy Janek zaczął mówić, kupiłam sobie  malutki notesik, oprawiony w płótno i zaczęłam zapisywać jego powiedzonka, spostrzeżenia , pewne sytuacje, które nas rozbawiły, zadziwiły czy oczarowały.... Do tych historyjek dołączyły później anegdotki z życia Mikołaja i Mai. Wpisywałam także niektóre zabawne sytuacje dzieci naszych znajomych.
Wracamy sobie czasami całą rodzinką  do czytania tych historyjek i mimo, że znamy już puenty, niezmiennie pokładamy się ze śmiechu jak norki...
A to kila takich autentycznych smaczków z dzieciństwa moich już dziś nie tak malutkich dzieci:):)



Janek (2,5L.), leży przy wejściu do pokoju i się nie rusza.
-Co robisz, synku?
-Jestem krawężnik....
***
Jaś leży w łóżku, obok taty i głaszcze go po szyi. Nagle napotyka ręką na metkę przy piżamie.
-Tatusiu, coś Ci tu wyrosło!!?
-Eee, to nic, to tylko metka, odpowiada Marcin
-Maaamooo, tatuś ma na szyi MIETKA !!!!!
***
Jasiu pokazuje mi gazetę, której całą okładkę zajmuje fotografia morza.
-A co to jest to niebieskie?-pyta.
Morze-odpowiadam
Jaś: Może, co?!

***
Marcin załatwia jakieś sprawy na poczcie, a ja z szalejącymi dziećmi siedzę w samochodzie. Nie mogąc już sobie z nimi poradzić, mówię:
-Popatrzcie, popatrzcie, jaki dym z komina!
Jaś kiwa głową i z powagą mówi po chwili
-Nie ma dymu.... bez ognia....

***
Mały Mikołaj stoi pod prysznicem i głaszcząc się po żebrach mówi z nieukrywaną dumą:
-Patrzcie, jakie mi kościotrupy wyrosły!!!


***
Na Roratach ksiądz opowiada dzieciom o jednym z przyjaciół św. Franciszka, bracie Eliaszu.
Wracamy do domu, gdzie pytam Maję jak się ten najlepszy kolega św. Franciszka nazywał.
Pada szybka odpowiedź:
-ELEFANT!!

***

Upada mi na ziemię grosz. Maja podnosi go i chce mi go zwrócić.
Mówię:
-Możesz wrzucić go sobie do skarbonki.
-Tyle? Nic za to nie kupię.
-Za to nie, ale: "grosz do grosza i kupi się kokosza"-rzucam mądrością ludową
-Co to jest Kokosza?-pyta dalej Maja
-Kura - odpowiadam
Maja patrzy przez chwilę na pieniążek,widzę, że bije sie z myślami .
W końcu oddaje mi go mówiąc:
-Eee, kura nie jest mi do niczego potrzebna...


***
Urządziliśmy sobie kiedyś wieczór kinowy. Kończę właśnie robić popcorn w kuchni, a tymczasem Maja trzymając w ręce opakowanie filmu z wypożyczalni, czyta głośno tytuł z okładki:
- "U Pana Boga za miedzą".
-Miedź- to taki metal, nie?
Słyszę jak chłopcy pękają ze śmiechu, więc w końcu proszę Mikołaja, by wytłumaczył siostrze, co znaczy słowo Miedza.
-To taki rodzaj kominka. Taki przypiecek- mówi mój mądry syn, a mnie szczęka opada do ziemi. Teraz śmieje się już tylko Janek. Trochę niepewnie proszę z kolei mojego drugiego syna owyjaśnienie.
-Nie umiem tego dobrze wytłumaczyć, ale to taka owalna, metalowa, wanienka.
Żałujcie, że nie widzieliście naszych min. Tak chyba tylko wyglądają rodzice porażeni mądrością swoich .
dzieci...
A tak na marginesie uzmysłowiło nam to, że nasze latorośle  nigdy chyba nie widziały miedzy....
***
Z okazji dzisiejszego święta, życzę Wszystkim, bez względu na metrykę, by ocalili dziecko w sobie i choć czasami spojrzeli na świat i ludzi Jego oczami! 

piątek, 27 maja 2011

Nieznośna lekkość bytu....

  

Okazuje się, że chyba do tego, by wziąść się za konkretną robotę, potrzebuję deszczowej pogody i nastroju melancholijno-depresyjnego. Ale jak tu się ma do tego moja teoria, że słońce daje mi energię do pracy?:):) Za "babą", nie trafisz:):)
Za oknem jeszcze rano lampa, a teraz wielkie krople deszczu, jak ogromne łzy, ściekają po moim oknie...i sercu. Jakąś wielką empatię czuję dziś do tej pogody:). Boże, a może ten nadmiar słońca w tym tygodniu padł mi na mózg??
 Maja już prawie tydzień jest na tzw. zielonej szkole : wdycha jod i moczy nogi w morzu, absolutnie nie przejmując się usychającą z tęsknoty matką. Rozmowy telefoniczne sprowadzają się głównie do rzetelnego opisywania menu dnia i puenty, że jest fajnie. Wczoraj usłyszałam, że znalazła piękny bursztyn! Zachwytom nie było końca, jaki cudowny, jaki duży i jak się podobał Pani....Też się pozachwycałam i  wyraziłam radość, że będę to cudo mogła zobaczyć, na co moja córeczka odpowiedziała, że nie muszę się tak cieszyć, bo już ten bursztyn dawno zgubiła.....Takie mamy dialogi...na cztery nogi:):)
 Jakoś muszę przetrwać jeszcze ten tydzień. A jak Maja wróci, to Janek wyjedzie na obóz żeglarski i znowu będę się martwić.Cóż, moje dzieci dbają o stały dopływ świeżej adrenaliny do mojego krwioobiegu. Póki co, Mikołaj wrócił z gór. Huraaa!!! Cały i zdrowy. Wyżarł wszystko co było w lodówce i padł o 17-tej, powalony chyba nadmiarem świeżego powietrza. Ale zdążył jeszcze przyznać mi rację, że te wycieczki w plener są fajniejsze niż te do miasta. No i dobrze, bo jak dotąd jeździli na szkolne wycieczki do Wrocławia, Krakowa, Kazimierza i gdzie tam jeszcze nie pamiętam, czyszcząc rodzicom  portfele do zera. Ta, w góry była o wiele tańsza, a jak słyszę, wystarczająco atrakcyjna. Alkoholu nie ma gdzie kupić, a to podobno, główny problem na szkolnych wycieczkach, a i Młodzi-Gniewni, jak się ich umiejętnie po górach przegoni nie mają durnych pomysłów. Wiem, bo jeszcze pamiętam z autopsji:):)
Byłam kiedyś w liceum, na takiej wycieczce w Tatrach. Przewodnik chyba pomylił nas z kursantami wspinaczek wysokogórskich i koniecznie w ciągu 3 dni chciał nam pokazać wszystkie widoki z ważniejszych szczytów w Tatrach. Matko, do tej pory pamiętam jak umęczone niewyobrażalnie, po powrocie do schroniska, wzajemnie pomagałyśmy sobie wdrapać się na łożka piętrowe, bo te trzy stopnie na drabince, były już, po 12-to godzinnym marszu, nie do pokonania. Jak  wreszcie zaległyśmy w swoich legowiskach, w pokoju zapanowała absolutna cisza, bo nie byłyśmy w stanie mówić ze zmęczenia. Pokój pełny młodych bab i......cisza.Tak niewiarygodnego zjawiska nie doświadczyłam już nigdy  potem:):):). Pamiętam, jak moja przyjaciólka, niezwykle obowiązkowa i zorganizowana, próbowała jeszcze w jakimś akcie desperacji, leżąc już w łóżku, zakręcić sobie wałki na grzywce. Udało się jej tylko z jednym..... i tak zasnęła. Rano miała poskręcaną część grzywki, a druga część była idealnie prosta. Tego, plus grymas na twarzy przy pokonywaniu drabinki w dół na jej umęczonej, spalonej na raka, twarzy, nie zapomnę nigdy.
I pamiętam jeszcze jak pchałyśmy jedną naszą koleżankę na, nomen omen, Przykrą Kopę, bo się zatarła i kategorycznie odmówiła zrobienia choćby jednego kroku do przodu. Widok musiał być osobliwy.
Na szczęście Mikołaj pokonywał Beskidy, nie Tatry i bez przewodnika z ambicjami:):). Co prawda z dwoma dodatkowymi plecakami koleżanek na grzbiecie, ale w tym wieku to normalne:):)










Skoczyć....nie skoczyć?

Życie, mimo wszystko!







 Piękno szczegółu czasami mnie powala na kolana. Tyle fajnych rzeczy, omija nas w życiu, bo po prostu nie patrzymy dość uważnie.... Byłam na łące pełnej dmuchawców. Na pozór, wszystkie takie same, mało ciekawe, bo już swój żółty, najpiękniejszy etap, mają za sobą. Ale jak spojrzałam uważniej, nie udało mi się odnaleźć choćby dwóch podobnych. Jedne zachwycały elegancją i lekkością, inne trochę smutne, bo już mocno łyse, jakby wstydziły się i kurczyły w sobie, jeszcze inne, dumnie wystawiające łepek pozbawiony puszku do słońca. Ta eteryczność dmuchawców, a jednocześnie ich wielka siła mogą nas dużo nauczyć. zwłaszcza tych , którzy "żółty" etap mają już za sobą:):) A i tych, którzy dopiero nabierają koloru, bo i ch także kiedyś czeka nieznośna lekkość bytu:):)
Tego posta dedykuję moim dwóm koleżankom, które właśnie jadą do Paryża. Jest to ich prezent urodzinowy, jakim same siebie obdarowały.
Sto lat!, ale każdej oddzielnie....:):):)