Obserwatorzy

wtorek, 11 czerwca 2013

Ulotność....


Ulotność...słowo, które bardzo lubię, bo niesie ze sobą lekkość, eteryczność, delikatność.
To słowo, jak żadne inne oddaje istotę dmuchawców.
 Poprzedza je energia pomarańczowo- żółtych  kwiatów, które szybko zmieniają się w łany
 transparentnych mgiełek.

 Bardzo lubię się im wtedy przyglądać . Właściwie nie sposób znaleźć dwa podobne egzemplarze. Niektóre zachwycają dostojnym pięknem




...inne rozśmieszają lekko przerzedzoną czupryną .




Inaczej wyglądają w słońcu, inaczej zroszone deszczem....zawsze jednak  tak samo ulotne...







piątek, 7 czerwca 2013

Mój anioł....NIEDOSKONAŁY




Anioł odszedł...

Skrwawione ręce, opalone skrzydła -
Anioł usłyszał - "Odejdź! nic nie wskórasz."
I już nie błyszczą srebrne w słońcu pióra,
Lecz czarna wstaje przeciw chmurze chmura..


Maria Pawlikowska-Jasnorzewska







„Przyjaciele są jak ciche anioły, które podnoszą nas, kiedy nasze skrzydła zapominają jak latać.”
Antoine de Saint - Exupery
 
 
Przemarsz aniołów

Kołyszemy pochylamy,
całujemy, oddalamy .
-aniołowie. 


Nastrajamy, poprawiamy,
otwieramy trudne bramy
- aniołowie. 


Przebaczamy, istniejemy,
usypiamy, miłujemy
- aniołowie. 


Deszcz pijemy, nic nie jemy,
kwiaty w lustrach, szafir niemy
- aniołowie.

Konstanty Ildefons Gałczyński


 Takiego anioła ulepiłam ostatnio swoimi rękami....






sobota, 1 czerwca 2013

c.d. kuchennych zmian

 Jeszcze w zimie, wypatrzyłam na allegro nadstawkę sosnowego kredensu, za niewielkie pieniądze. Kupiliśmy, choć nie do końca wiedziałam, gdzie ta nadstawka znajdzie u nas miejsce. Pierwotnie myślałam o łazience, ale jak zobaczyłam ją w realu, okazało się, że jest znacznie większa niż przypuszczałam. Ponieważ był to już czas, gdy kiełkowała we mnie myśl o zmianach w kuchni, szybko znalazłam dla niej miejsce:)
  Wcześniej na tej ścianie wisiały dość niepraktyczne szafki. Wylądowały w piwnicy i teraz służą do przechowywania przetworów. A ich miejsce zajął " kredens":)
Wcześniej, musiałam go "tylko", dokładnie oczyścić, wyszlifować i pomalować:)





                                                Mąż dorobił  półkę na wina:


 Obok nasza mała galeria "chwil szczęśliwych" w ramkach:)


Marcin naprawił zamki, które się nie domykały, wymieniliśmy uchwyty, dodaliśmy reling i ....mamy swoją namiastkę kredensu:



 Wreszcie mogę wyeksponować serwis śniadaniowy, kupiony kiedyś na Targu Staroci w Austrii (za całe 2 euro!:)) 
 Dzięki specjalnemu żłobieniu w półeczce kredensu, talerze nie zsuwają się.
Bardzo lubię ten serwis. Używamy go zwykle do niedzielnych śniadań.


A wieczorową porą,  po włączeniu "świetlnej iluminacji", wygląda to tak:

 Musicie sobie jeszcze wyobrazić przecierki na brzegach mebli, bo niestety zdjęcia tego nie pokazują.
I  to już cała moja STARA NOWA KUCHNIA. Dzięki tym zmianom, chętniej ostatnio spędzam czas "przy garach":):)

Do zobaczenia!:)




czwartek, 30 maja 2013

Stara kuchnia w nowym ubranku...


   Przed                                                                   Po      
  Zaczęło się od tego, że syn mój "środkowy" postawił toster centralnie pod jedną z kuchennych szafek.  Tak powstała "gustowna" falbanka z okleiny, która drażniła mnie z każdym dniem mocniej. Próbowałam to jakoś naprawić, jednak z marnym skutkiem. Najpierw nieśmiało, nabierając na sile zaczęła we mnie kiełkować myśl, że ta falbanka, może być pretekstem do wymiany mebli kuchennych. Odkąd mamy te meble nigdy nie podobał mi się ich kolor. Zamawiając je 11 lat temu, wybierałam okleiny na maleńkich próbnikach. Gdy  przywieźli nam gotowe meble, popłakałam się. Zupełnie nie przypominały tych, które sobie wymarzyłam.  Z czasem przyzwyczaiłam się do nich, ale o polubieniu mowy nie było. A już najbardziej w tej kuchni nie znosiłam blatów.
Zaczęliśmy najpierw szukać nowych mebli, ale szybko okazało się, że jednak na nowe nas nie stać.  Myśl o NOWYM jednak już zakiełkowała i...... nie było odwrotu:)
 Wiecie jak to jest, prawda?:):)
Najpierw porozkręcałam wszystkie szafki, wyjęłam szyby  i pozbyłam się okleiny. Z duszą na ramieniu, bo nie wiedziałam co zastanę pod spodem:)


 Masą szpachlową pozacierałam otwory po poprzednich uchwytach i zaczęłam malować.




 I tu zaczęły się schody. Już sama nie wiem,  ile warstw musiałam położyć, by wreszcie szarość płyty zniknęła pod farbą. A całe malowanie odbywało się w naszym salonie, życie toczyło się normalnym torem, trzeba było w tym rozgardiaszu jakoś funkcjonować. Brrrrr.... Po kilku dniach wreszcie fronty były gotowe.
Teraz do akcji wkroczył mój mąż. Kupiliśmy nowe drewniane blaty i trzeba było w nich wyciąć miejsce na zlewozmywak, dopasować wszystkie krzywizny i oczywiście zamontować. Kuchnię i salon spowiła mgła heblowanego drewna.....Przetrwaliśmy:)
Potem już tylko kosmetyka:) nowe uchwyty, przecierki, olejowanie blatów itp.:)

 I wreszcie mogliśmy zobaczyć efekt końcowy:


 Pod blatem wygospodarowałam sobie miejsce na maleńką "spiżarkę":) Wody mineralne, mleko, soki, oraz kuchenka mikrofalowa, znalazły swoje miejsce na półkach za zasłonką:)




 
  Na dziś tyle, bo i tak pewnie zanudziłam Was już tą ilością zdjęć:)
 W kolejnym poście, wkrótce, pokażę drugą część kuchni:)
Pozdrawiam:)




niedziela, 12 maja 2013

Energetycznie i jasno:)



 Za oknem zrobiło się trochę jakby listopadowo, więc dziś postanowiłam pokazać Wam ostatnio namalowaną akwarelkę. Lubię czerwony kolor. Zawsze dodaje mi energii i pozytywnie nastawia do życia. Dlatego w szafie wiszą czerwone sukienki, a maki to jedne z moich ulubionych kwiatów, zwłaszcza do fotografowania i malowania.


Widać potrzebowałam ostatnio takiego zastrzyku energii, bo w Pracowni też powstaje na płótnie duży, gorąco- czerwony mak ,  malowany farbami olejnymi:)


Żeby rozjaśnić mrok za oknem, zobaczcie moją nową lampę ceramiczną. Ja zrobiłam poszczególne elementy, Pan Mąż wszystko to ładnie scalił, dał moc płynącą po kabelkach i jest nowa lampa!:)




Światła i dużo dobrej energii życzę Wam, nawet gdy za oknem szaro - buro:):)