Obserwatorzy

czwartek, 13 listopada 2014

Malowanie akwarelą i... trochę słodyczy:)

  

Długi weekend był na tyle długi, że udało mi się trochę czasu spędzić z akwarelą. Wszyscy domownicy byli poza domem: Maja z harcerzami uczestniczyła w obchodach z okazji 11-tego listopada, chłopaki spędzali czas pod Wawelem;), Pan Mąż sadził drzewa, a ja...miałam święty spokój:)
Rzadko sie zdarza w 5-cio osobowej rodzinie:)

A święty spokój, jak nic jest potrzebny do malowania:)
Mnie w każdym razie, bardzo:)
Koniecznie musi się sączyć muzyka: Sophie Zelmani, Carla Bruni ewentualnie Cohen, który jest dobry na wszystko:)

Czas mija wtedy jakby obok mnie. I stanowczo robi to zbyt szybko:)
Towarzystwo zaczyna się schodzić, co chwila ktoś mnie o coś pyta, czajnik huczy, lodówka otwiera się z częstotliwością trzepotu skrzydeł kolibra, trzaskają drzwi, włącza się telewizor i ....czar pryska!:)


Do następnego razu, gdy pojawi się chwila "świętego spokoju":)
Oczywiście mam świadomość,że takie chwile dlatego są piękne, bo rzadkie:) I niech tak zostanie.
Czego i Wam życzę:)
A na osłodę dla mojego osobistego Marcina były rurki z kremem i coś jeszcze...:)
 Rurki robię z ciasta drożdżowo-półkruchego. Do tego masa budyniowa, bardzo puszysta:)
To ulubione ciastka Mojego M.:) Robione na specjalne życzenie dla solenizanta:)

 W tle ciasto "Królewicz" ( zawsze zachodzę w głowę skąd ta dość idiotyczna nazwa?), ale ciasto pycha!

Galaretkowy deser z owocami:)
Dla gościa niejedzącego glutenu i nabiału:

***

niedziela, 2 listopada 2014

Malowane sukienki.....dawno nie było:) i coś słodkego "na ząb"



Dawno już nie malowałam na sukienkach. Ale jak zaczęłam, to znowu mnie wciągnęło:):). Zamiast jednej machnęłam dwie i jeszcze dwie czekają w kolejce:)

Z tym malowaniem, trochę jak z akwarelą. Efekt końcowy jest dość przypadkowy, zależy od wielu czynników. Czasami kończę i jest dobrze, a czasami.....nie:):)



 Obfociłam na balkonie, bo jeszcze tylko tu wystarczająca ilość światła. A i tak  chyba,  w rzeczywistości,  sukienki wyglądają lepiej:)
Ta roślinka pojawia się dość często w moich pracach. W fotografii, glinie akwareli.... Lubię bardzo ten motyw i jakoś mi się nie nudzi:) Dlatego ta sukienka jest dla mnie:)
Pn mąż zobaczył i skwitował;
Znowu to ziele?
No i to by było na tyle.


Między jedną,  a drugą sukienką w tzw. międzyczasie upiekłam "malinową chmurkę":)
To tak, by  całkiem nie odlecieć:).

Ot, jesienny wieczór... nie do końca zmarnowany:)

A przepis na ciasto dość prosty, kto jeszcze nie zna, proszę się częstować:

ciasto kruche:

4 żółtka
20g. cukru pudru
pół żyłeczki proszku do pieczenia
150g masła lub margaryny
200g mąki tortowej

Ciasto zagnieść i włożyć na godzinę do lodówki.
Wyłożyć na blachę , ponownie schłodzić 30min, nakłuć widelcem i upiec do zrumienienia( ok.15min 180 stopni termoobieg.

Pół kilograma malin 
3 malinowe galaretki rozpuszczone w 3 szklankach gorącej wody.

Tężejącą galaretkę wymieszaną z malinami wyłożyć na przestudzone ciasto. Włożyć do lodówki.

500ml śmietany kremówki ubić z 4 łyżkami cukru.
Rozpuścić 1 łyżeczkę żylatyny w bardzo małej ilości gorącej wody. Po przestudzeniu dodać do ubitej śmietany. Wyłożyć na galaretkę.


Beza z płatkami migdałów


5 białek ubić z 200 g cukru pudru.
dodać 2 łyżeczki mąki ziemniaczanej.
wyłożyć na pergamin Posypać obficie płatkami migdałów. Piec w temp. 140 stopni termoobieg ok. 45 min.
wystudzić wyłożyć na bitą śmietanę.

Uf !

GOTOWE!!!!

Smacznego:)


***








niedziela, 26 października 2014

Otulanie światłem....


Zegarom zabrana jedna godzina. Jeszcze szybciej będzie zapadać zmrok. U mnie świece "działają" już na pełnym etacie:). W lampionach, szklanych naczyniach i ceramicznych świecznikach sprawiają, że ciepło się robi na duszy... i z radością wraca się do domu na te wieczory.
Pokazywałam niedawno makowe świeczniki (do zobaczenia tutaj). Dziś nieco inne "trzymadełka" światła:




Trójka ludzików rozpraszających  nam ciemności :) . W ciepłych paltocikach i dłoniach grzejących się przy ogniu:).




Nie są doskonałe. Mają lekkie braki w kończynach górnych. Za cienko wywałkowałam glinę:(
Trudno, świat też nie jest idealny!:):)
  Ale jeden jest w całości!:):) Ten, któremu poświęciłam najmniej uwagi i serca.:)



Wreszcie też moja lampa ceramiczna doczekała się świetlistego wnętrza. Pan Mąż nagle się ocknął z powakacyjnego letargu, połączył kabelek z "czymśtam"  w środku i stała się jasność! :).
 Trwało to może pół godziny, a czekało.... dobrych kilka miesięcy:). Ale jest! Odhaczone:)


Dobrych wieczorów  Wam życzę:) Koniecznie.... w blasku świec i dobrym towarzystwie:)







poniedziałek, 13 października 2014

Nowy obraz i garść jesieni....

 
  "Emocje"   Olej na płótnie 60cmX80cm

  Czasami maluję coś, co w pierwotnej wersji miało być czymś zupełnie innym...
 Ale nie pytajcie mnie dlaczego:) , jakoś tak samo się dzieje...
Często takie obrazy przemalowuję później na nowo, ale czasami za namową,  zostawiam:)
Tak było tym razem. Dziwne, ale jakimś cudem spodobało się tym razem moim facetom.:)
Postanowiłam więc skonfrontować z szerszym odbiorcą:)
Można też wybrać sobie tylko fragmenty:)


Ten ostatni fragment to jakby kadr z wczorajszego jesiennego dnia.
Dołączam jeszcze kilka obrazów Matki Natury. Te, są absolutnie perfekcyjne:)




 A takie serduszko sobie zrobiłam z liści klonu. Inspirowane okładką niemieckiego pisma Landidee.



 
 Pozdrawiam kolorowo:)









piątek, 3 października 2014

Anielsko...w jesień:)




 Jakiś czas temu powstały te trzy anioły. Dla różnych osób, z różnymi, ale najlepszymi intencjami:)
Lubię wiedzieć dla kogo szyję anioła.
Anioł dla Moniki i Kuby:)

Mam w głowie ogólny zarys jak dla danej osoby,  ma wyglądać, chociaż pomysły na dodatki pojawiają się zwykle na końcu, gdy już widzę jakiś konkret.


Wydaje mi się, że każda rzecz , która powstaje ręcznie,  ma swoją energię. Te,  które wykonywane są w pogodnym nastroju, bez przymusu z przyjemnością i poczuciem, że tym co robimy sprawimy komuś radość...mają dobrą energię.
Te wszystkie rzeczy szyte przez dzieci w Chinach czy Bangladeszu, okupione łzami, zmęczeniem i smutkiem ....wręcz przeciwnie. 
Anioł dla P. Justyny:)



Mój mąż przywiózł kiedyś z Meksyku taką ręcznie robiona laleczkę dla Mai. Kompletnie się w naszym domu "nie przyjęła". Nie potrafię racjonalnie powiedzieć dlaczego. Coś w niej było takiego, że dość szybko wylądowała na dnie pudełka, z gatunku tych do których zwykle się nie wraca. Macie też tak, że niektóre,  nawet ładne drobiazgi,  z jakiś bliżej nieokreślonych powodów nie są w domu lubiane?
Anioł dla P. Krystyny:)



Ja tak mam jeszcze z inną przywiezioną z daleka "pamiątką". To dwie głowy  bóstw Majów. Jak bym ich, tych głów, nie ustawiła.... patrzą na mnie wzrokiem dalekim od radości.
Mój mąż czasami sobie o nich przypomina wyjmuje je na światło dzienne i ja już wiem, nawet ich nie widząc, że znowu gdzieś stoją na półce:) Brrr... I to zupełnie nie jest kwestia estetyki.
Nie ta energia. Po prostu.

Dlatego bardzo mi zależy, by wszystko co szyję, maluję czy lepię było dla innych powodem do radości i napełniało pozytywnymi odczuciami:) Banał, prawda? Ale mimo braku oryginalności, banały niosą ze sobą zwykle sporo prawdy:)
***

Pozdrawiam:)