Obserwatorzy

piątek, 13 września 2013

Anioły "romantyczne"



  Trochę mnie nie było, ponieważ po wakacyjnie nazbierało się sporo różnych prac zaległych, które nie mogły już ani chwili dłużej czekać:).
Początek roku szkolnego, amok kupowania podręczników, trampek i innych rzeczy niezbędnych i na już. Poza tym sprawy domowe, przetwory i prośby najrozmaitsze o zrobienie ..... też na już.
Trochę się wreszcie "odkopałam" i mogę wrócić na "blogowe tory":) Jesień, to dobra pora roku na robótki, książkę, długie "Polaków rozmowy"  i...blogi:) Dlatego już nie marudzę, że lato odchodzi....choć żal.
Muszę jeszcze tylko nadrobić odwiedziny u Was, bo jak widzę, dużo się działo:)
Ja ostatnio szyłam wyłącznie anioły i myślę, że na jakiś czas mam już dosyć:).  Wszystkie obfociłam, więc co jakiś czas będę Was  nimi "uszczęśliwiać":). Uspokajam, że różnią się dość znacznie, więc nudy wielkiej nie powinno być:)
Dziś pierwsza "partia" : ANIOŁY ROMANTYCZNE.










 




 

Pozdrawiam serdecznie Wszystkich podczytywaczy:):)

poniedziałek, 12 sierpnia 2013

Chcecie bajki?.....oto bajka:)


 Jeszcze Was trochę  akwarelowo ponudzę:)
Dziś trochę bajkowo:





################################################################################





################################################################################



 Pozdrawiam  i życzę bajecznych wakacji:)



sobota, 10 sierpnia 2013

"Chłopiec z latawcem" i.... akwarelek c.d.


Skończyłam właśnie książkę " Chłopiec z latawcem". A właściwie pochłonęłam ją:). Autorem jest Khaled Hosseini. Niezwykle wciągająca, pełna emocji, wielowarstwowa  opowieść. Mimo, że akcja dzieje się w dość egzotycznej jak dla nas scenerii, bo głównie w Afganistanie,  to  jednak historia jest jak najbardziej uniwersalna. Porusza odwieczny problem winy i kary, sumienia i pokuty za wyrządzone krzywdy...Trochę w tym wymiarze "Chłopiec z latawcem", przypomina inną książkę : "Pokutę"  Ian McEwana.
Jest to też historia przyjaźni, skomplikowanej relacji między ojcem i synem i w końcu Miłości w różnych aspetach.
Tło stanowi Afganistan lat 70-tych i późniejszy, targany wojnami , także tymi wewnętrznymi. Tragiczne losy, kraju i jego mieszkańców...
Autor z powodzeniem przybliża nam kulturę swojego Narodu, codzienne życie, mentalność, a nawet dość specyficzne poczucie humoru:).  Piękna, wzruszająca historia, która  prowokuje do zastanowienia się nad tym skąd w człowieku bierze się zło, jak różnie sobie z nim radzimy i że jednak zawsze mamy szansę, by coś w swoim życiu zmienić, nawet jeśli wydaje się to czasami niemożliwe...Jest to także , a może nawet przede wszystkim opowieść o sile dobra .
Bardzo, bardzo gorąco polecam!
Wiem, że został też nakręcony film o tym samym tytule, ale wydaje mi się, że warto zacząć od pierwowzoru:)

Tak jak obiecałam w poprzednim poście "wrzucam" też kolejne akwarelki,  tym razem będzie kwiatowo:)
Wszystko wokół tak intensywnie pachnie latem...








Witam serdecznie wszystkich Nowych Obserwatorów:)
Pozdrawiam Wszystkich!:)
 




wtorek, 6 sierpnia 2013

Akwarelki - czas relaksu......



Żar leje się z nieba. Ale na urlopie jakoś tak przyjaźniej się leje. Poza tym w każdej chwili można znaleźć sobie jakiś cienisty( względnie) kącik i zaszyć się z akwarelami. Zawsze najwięcej akwarelek powstaje w czasie moich wakacji . Malowanie akwarelami to nieodłączny czas relaksu. Poza tym książki w dużej ilości, spacery i poranne marsze z kijkami. A wieczorem długie spacery po okolicy:)
A dziś tak trochę aniołkowo mnie nastroiło....:):)













Jak coś jeszcze wymaluję, wrzucę na bloga:) Mam nadzieję, ze  was akwarelowo nie zanudzę:)

Pozdrowienia dla wszystkich PODCZYTYWACZY:)
Dużo słońca,  mimo wszystko!!! W końcu jest lato!!:) No może trochę mniejw tych  okolicach, którymi mój syn pierworodny pieszo pielgrzymuje na Jasna Górę. Bardzo im ten upał daje się we znaki:(

niedziela, 28 lipca 2013

Oczami duszy...

  Jak dobrze by było czasami w życiu rozmyć tło.... Wtedy to co naprawdę ważne, piękne, dobre mogłoby znaleźć sie w centrum, a wszystko inne zniknąć w rozmyciu.
Chciałabym czasem "widzieć" nieostro... Zatrzeć, zapomnieć...
Niestety,  mam taką naturę, że widzę każdy piksel otaczającej mnie rzeczywistości.  Nie lubię  tej swojej cechy, czasem z nią walczę,  ale jest i już.  Trudno się z nią żyje. Mój mąż "widzi" mniej i jest mu z tym łatwiej. Szybciej zapomina, zaciera kontury, stopniowo wymazuje...
Ja pamiętam. A czasami ta pamięć boli, męczy, zatruwa myśli gorzkim smakiem...
Wróciłam po latach do książki Alessandro Baricco "Jedwab".  Przez przypadek trafiłam na film, nakręcony na jej kanwie. Obejrzałam, ale trochę mnie rozczarował.
 Niestety, kompletnie nie oddaje cudownego klimatu książki. Ot, historia miłosna z odrobiną egzotyki w tle. Film dość długi, książka cieniutka, taka do pochłonięcia w jeden wieczór, ale emocje po jej przeczytaniu trzymają długo. Piękny, poetycki język, choć miejscami szorstki i zdawkowy. To  opowieść o tym, że czasami szukając czegoś nawet bardzo daleko, nie widzimy, że mamy to tuż obok siebie... W zasięgu ręki.
Uniwersalna historia,  czytelna pod każdą szerokością geograficzną. Dlatego pewnie stała się światowym bestsellerem.
Z ogromną przyjemnością wróciłam do tej małej książeczki, która sprawia, że "widzi" się inaczej, z większą wrażliwością...
 Dzisiejszym przemyślankom towarzyszą moje fotografie w takim nieco bajkowym, malarskim klimacie. Mam nadzieję, że któraś się Wam spodoba:)
 
Pozdrawiam bajkowo i....baaardzo ciepło:) ,  u nas dziś 38 stopni na zaokiennym termometrze:):)

sobota, 20 lipca 2013

Twarz, czy maska?




Tyle twarzy wokół spotykamy....Jedne mijają niezauważone , inne z czasem zacierają sie w naszej pamięci, jeszcze inne pamiętamy "na zawsze" . Co sprawia, że jedno spojrzenie na czyjąś twarz przykuwa naszą uwagę jak magnes, elektryzuje? I nie mówię tu o twarzach "pięknych", takich nieskazitelnych cudach natury. Bo te, choć ogląda się  z dużą przyjemnością, budzą ciepłe doznania estetyczne i tyle. Oczywiście, to również nie musi być reguła. Ale pewnie tak jak ja,  spotkaliście takie osoby, które piękniały w oczach, po chwili rozmowy. Ktoś na pozór mało ciekawy, przeciętny, brzydki nawet, nagle znajdował się w centrum uwagi  zapatrzonych w niego w zachwycie ludzi. Oczy, ciepły uśmiech, dobroć w każdej zmarszczce, radość w "pazurkach" wokół oczu i to COŚ nieuchwytne, nienazwane, u każdego inne, niepowtarzalne...



Poznałam kilka takich osób w swoim życiu, i mimo, że nie z wszystkimi nadal się spotykam, wciąż wyraźnie widzę ich twarze. Przypominają dobre chwile, czas  śmiechu z niczego i z wszystkiego, długich rozmów o rzeczach mądrych i takich trochę mniej:) Zapatrzenia w oczy, w uśmiech,  w łagodność, szorstkość, tajemnicę...

Tak smutno patrzy się na twarze ukryte pod grubą warstwą makijażu, wygładzone botoksem i wszystkimi innymi "cudami" techniki, które skrzętnie czyszczą każdy indywidualny rys, przyklejają szablonowy uśmiech do warg nabrzmiałych silikonem, które nie mają nic wspólnego z tymi o których tak pięknie pisał Leśmian. Ludzie, którzy na własne życzenie zmazują sobie emocje z twarzy...




Pretekstem do tych moich dzisiejszych refleksji była kolejna zrobiona przeze mnie maska ceramiczna. Przyniosłam do domu i nawet miałam pomysł gdzie ją "powiesić". Ale wtedy okazało się, że wszyscy jakoś dziwnie się z nią czujemy. Twarz bez wyrazu, zastygła, bez ciepła uśmiechu, bez spojrzenia, które tyle potrafi wyrazić, bez błysku w oku... Maska szybko wróciła do głębokiej szuflady:)
 






sobota, 13 lipca 2013

Fajny film widziałam ! :)

  

Rzadko ostatnio bywam w kinie, bo repertuar jakoś mnie niespecjalnie kusi.
Tym razem,  zrobiłam wyjątek i .....warto było:)
Film "Dziewczynka w trampkach",  jest w naszym mieście wyświetlany w kinie studyjnym i przypuszczam, że w innych miastach też tylko przemknie, więc zachęcam Was, by go nie przegapić. To opowieść o 10-latce  z Arabii Saudyjskiej, która marzy o własnym rowerze i by go mieć jest zdolna zrobić wiele:) .
W kraju , w którym kobietom nie wolno prowadzić samochodu, a jazda na rowerze jest zarezerwowana dla chłopców, nie jest to jednak takie proste. W tle delikatnie zarysowana obyczajowość i kultura,  tak bardzo różniąca się od naszej. Tytułowa bohaterka w trampkach,  idzie pod prąd w domu i w szkole. Taki typ niepokorny, który trafia się w każdej kulturze i na każdej szerokości geograficznej. Ciepła opowieść, o tym, że marzenia się spełniają, tylko czasem trzeba mocno im pomóc,a ich spełnienie przychodzi z innej strony niż zakładaliśmy.
 Uniwersalny temat, choć dobrze go zobaczyć z innej perspektywy. Główna bohaterka czaruje zawadiackim uśmiechem i pięknym spojrzeniem. Koniecznie zobaczcie!
To też pierwszy film w Arabii Saudyjskiej, nakręcony przez kobietę. Może dlatego  właśnie powstała tak ciepłą opowieść:)

A u nas wszystko zapłakane deszczem:


 ...i tylko  na fotografiach można się dopatrzeć piękna, bo za  oknem..... szkoda gadać:)


Mimo tego, pozdrawiam słonecznie!:)