Jak dobrze by było czasami w życiu rozmyć tło.... Wtedy to co naprawdę ważne, piękne, dobre mogłoby znaleźć sie w centrum, a wszystko inne zniknąć w rozmyciu.
Chciałabym czasem "widzieć" nieostro... Zatrzeć, zapomnieć...
Niestety, mam taką naturę, że widzę każdy piksel otaczającej mnie rzeczywistości. Nie lubię tej swojej cechy, czasem z nią walczę, ale jest i już. Trudno się z nią żyje. Mój mąż "widzi" mniej i jest mu z tym łatwiej. Szybciej zapomina, zaciera kontury, stopniowo wymazuje...
Ja pamiętam. A czasami ta pamięć boli, męczy, zatruwa myśli gorzkim smakiem...
Wróciłam po latach do książki Alessandro Baricco "Jedwab". Przez przypadek trafiłam na film, nakręcony na jej kanwie. Obejrzałam, ale trochę mnie rozczarował.
Niestety, kompletnie nie oddaje cudownego klimatu książki. Ot, historia miłosna z odrobiną egzotyki w tle. Film dość długi, książka cieniutka, taka do pochłonięcia w jeden wieczór, ale emocje po jej przeczytaniu trzymają długo. Piękny, poetycki język, choć miejscami szorstki i zdawkowy. To opowieść o tym, że czasami szukając czegoś nawet bardzo daleko, nie widzimy, że mamy to tuż obok siebie... W zasięgu ręki.
Uniwersalna historia, czytelna pod każdą szerokością geograficzną. Dlatego pewnie stała się światowym bestsellerem.
Z ogromną przyjemnością wróciłam do tej małej książeczki, która sprawia, że "widzi" się inaczej, z większą wrażliwością...
Dzisiejszym przemyślankom towarzyszą moje fotografie w takim nieco bajkowym, malarskim klimacie. Mam nadzieję, że któraś się Wam spodoba:)
Pozdrawiam bajkowo i....baaardzo ciepło:) , u nas dziś 38 stopni na zaokiennym termometrze:):)